In the spotlight: the UPSIDE cafe

In the spotlight: the UPSIDE cafe

Eind 2016 besloot Miranda Broers uit de franchise Brownies & Downies te stappen en het lunchcafe onder een eigen naam voort te zetten: The UPSIDE cafe. Inmiddels is zij mede-eigenaar van twee vestigingen; een op de Thomsonlaan en een op de Weissenbruchstraat. In de planning staat de opening van een derde vestiging in Delft. Bij the UPSIDE cafe werken mensen met een verstandelijke beperking.

 ‘Ik heb drie kinderen; een tweeling, Julius en Evelijn, en een kindje met het down syndroom, Hidde. Ik had geen tijd meer voor een ‘normale’ baan. Ik heb zelf veel in de horeca gewerkt en ik ben heel erg dol op eten, koken en kletsen.’

‘Ik merkte dat de grootste beperking van Hidde niet zozeer zijn down syndroom is, maar wel hoe daar in de maatschappij mee wordt omgegaan. De maatschappij legt beperkingen op, zegt dat de kinderen naar een speciale school moeten bijvoorbeeld, en later naar een dagopvang. Dat is helemaal niet nodig. Ik dacht, ik kan me daar wel heel boos over maken maar ik kan er ook zelf wat aan doen. Vandaar dat ik het lunchcafe ben gestart, om mensen met een verstandelijke beperking een ‘echte’ werkplek te kunnen bieden.’

‘Doordat de medewerkers op deze werkplek weer onderdeel zijn van de maatschappij zie je het zelfvertrouwen groeien. Ze voelen zich zinvol. Wanneer een klant hen bedankt voor de lekkere lunch zijn ze trots, ze beseffen heel goed dat zij daar voor hebben gezorgd.’

‘Deze doelgroep doet het hartstikke goed in de horeca omdat de werkzaamheden repetitief zijn, waardoor zij op een gegeven moment heel zelfstandig kunnen werken. Onze mensen komen, waar mogelijk, zelf met het openbaar vervoer naar het lunch cafe. Ze worden niet gebracht in busjes. Gewoon met de trein, bus, fiets net zoals jij en ik.’

‘De naam ‘The UPSIDE cafe’ komt van Stichting De Upside van Down waar ik bij betrokken ben, een ouderinitiatief. We willen een inclusieve samenleving voor onze kinderen. We zetten ons in om onze kinderen mee te laten doen in het reguliere onderwijs en op reguliere werkplekken.’

‘Er werken binnen ons bedrijf doelgroep-medewerkers en vakkrachten. De doelgroep-medewerkers dragen een blauw shirt, en de vakkrachten een grijs shirt. De doelgroep herkent op deze manier wie de opdrachten mogen geven. Elke tafel heeft een eigen letter in plaats van een cijfer omdat cijfers toch lastiger is; 1, 12, 21, dat haal je snel door elkaar. We maken ook gebruik van kleuren. De medewerkers die niet kunnen lezen en schrijven overhandigen een bon aan de klant waar alle producten op staan. De klant kan dan zelf de bestelling aanvinken. We passen de omgeving zo aan, dat de medewerkers zo zelfstandig mogelijk kunnen functioneren.’

‘De medewerkers komen hier binnen via 2 sporen. Ik heb een groot netwerk van mensen met een kindje met het downsyndroom, en ik werk met alle VSO scholen samen. Die zoeken allemaal stageplaatsen en liefst in het reguliere circuit omdat een hele dag knutselen op een dagopvang niet voor iedereen geschikt is.  

‘Een eerste bezoek van gasten is misschien uit nieuwsgierigheid, omdat ze denken van ‘goh leuk’, de gunfactor zeg maar. Maar dat doe je één keer. Daarna kom je terug omdat je denkt ‘daar heb ik zo lekker gegeten’. We hebben een goed product en de sfeer is goed. Dat is belangrijk. Het eten moet gewoon echt goed zijn. Sociaal ondernemerschap is mooi maar je moet je er niet achter verschuilen,  dat je genoegen neemt met een mindere kwaliteit. Dat werkt niet.’

‘We maken alles vers; soepen, broodjes, taarten, compotes en mayonaise. De bezoekers kunnen meekijken via de open keuken. We verzorgen veel cateringopdrachten, voornamelijk zakelijke lunches maar ook verjaardagen van particulieren. Dit wordt verzorgd vanuit de centraal gelegen locatie op de Weissenbruchstraat.’

‘Vooral de decembermaand is altijd erg druk. We verzorgen dan onder de andere de koek-en-zopietent op de kerstmarkt van het Provinciehuis die wordt bezocht door 1500 man. Erg leuk om te doen. En onze medewerkers vinden het ook erg leuk om zo nu en dan op locatie te werken. Veel reclame hoeven we niet te maken, de mond tot mond reclame doet zijn werk goed.’

‘Tegen grote bedrijven zeg ik niet alleen dat ze bij ons kunnen inkopen vanwege de lekkere broodjes maar ik attendeer ze ook op het feit dat ze een stuk MVO hebben in te vullen. Dat zijn ze verplicht naar hun aandeelhouders, naar hun medewerkers. Dus ik zorg met mijn medewerkers voor het lekkere eten en de bedrijven kunnen pronken dat ze sociaal inkopen. Win-win.’

‘Mijn wens is, om in de Werkfabriek een grote industriële keuken neer te zetten met een lunch café en vanuit daar de catering te verzorgen en rond te brengen. Ik kan dan zo twintig medewerkers kwijt. En bedrijven zouden dan hun Social Return verplichting moeten kunnen invullen door lunches af te nemen, waardoor wij weer meer mensen aan de slag kunnen helpen. Helaas is het grote struikelblok dat de gemeente voor deze locatie (nog) geen horecavergunning wil afgeven omdat dit niet in het bestemmingsplan staat. Wie weet in de toekomst. Ik heb genoeg plannen. Het lijkt me ook geweldig om een Bed & Breakfast te starten met onze mensen.’

Bekijk hier de website van the UPSIDE cafe.

Gepubliceerd op: 03 - 05, 2018

Laatst gewijzigd op: 04 - 05, 2018